تعیین چارچوب روابط میان مالکان
روابط تجاری معمولا با هدفی مشترک و درک متقابلی از نحوه همکاری طرفین آغاز می‌شود. تنظیم یک قرارداد کتبی، این توافق و درک مشترک را از نظر حقوقی رسمیت می‌بخشد و به مسائلی می‌پردازد که ممکن است در ابتدای همکاری چندان مورد توجه قرار نگیرند.
در شرکت‌ها، قرارداد یا توافق‌نامه سهام‌داران در کنار اساسنامه شرکت، ساختار سهام و سایر اسناد ثبتی و شرکتی معنا پیدا می‌کند. این قرارداد می‌تواند برخی جنبه‌های روابط میان سهام‌داران و بسته به مفاد آن، نحوه اتخاذ بعضی از تصمیم‌های شرکتی را تنظیم کند.
قرارداد شراکت یا توافق‌نامه شرکا به نوع دیگری از رابطه حقوقی مربوط می‌شود. در انتاریو، ممکن است صرفا بر اساس نحوه فعالیت مشترک طرفین، رابطه شراکت شکل بگیرد؛ حتی اگر هیچ قرارداد کتبی و رسمی میان آن‌ها تنظیم نشده باشد. در صورتی که شرکا درباره شرایط همکاری خود توافق دیگری نکرده باشند، قوانین شراکت انتاریو ممکن است قواعدی را بر رابطه آن‌ها حاکم کند که لزوما با توافق و انتظارات اولیه طرفین مطابقت ندارد.
هدف از تنظیم قرارداد، پیش‌بینی تمام اختلاف‌های احتمالی نیست. هدف این است که پیش از بروز اختلاف، قواعد و شرایط مهم برای کسب‌وکار و صاحبان آن به روشنی مشخص شود.
اطلاعات بیشتر درباره ثبت و ساختاردهی کسب‌وکار
مالکیت و حقوق مالی
ترتیبات مالی و اقتصادی میان صاحبان کسب‌وکار باید به روشنی مشخص شده باشد.
شرکا ممکن است به شکل‌های متفاوتی در کسب‌وکار مشارکت کنند و لزوما قصد نداشته باشند سود، زیان یا سایر منافع اقتصادی را به صورت مساوی تقسیم کنند. قرارداد شراکت این امکان را فراهم می‌کند که توافق واقعی شرکا درباره این موارد به صورت مکتوب ثبت شود، به جای آنکه تعیین این مسائل به قواعد پیش‌فرض قوانین مشارکت انتاریو واگذار شود.
در شرکت‌ها، موضوع از جنبه دیگری بررسی می‌شود. حقوق مالی و حق رای سهام‌داران تحت تاثیر تعداد و نوع سهامی است که در اختیار دارند و حقوقی که به آن سهام تعلق گرفته است. بنابراین، توافق‌نامه سهام‌داران باید در کنار ساختار سهام موجود شرکت بررسی و تنظیم شود.
مفاد قرارداد باید با ترتیبات مالی و اقتصادی مورد نظر واقعی طرفین مطابقت داشته باشد.
مدیریت و تصمیم‌گیری
مالکیت یک کسب‌وکار و مدیریت آن با یکدیگر ارتباط دارند، اما یکسان نیستند.
مالکان می‌توانند توافق کنند که برخی تصمیم‌ها در جریان عادی فعالیت کسب‌وکار گرفته شوند، در حالی که اتخاذ تصمیم‌های دیگر به تایید برخی یا تمام آن‌ها نیاز داشته باشد. این تفکیک به ویژه زمانی اهمیت پیدا می‌کند که مالکان مسئولیت‌ها و نقش‌های متفاوتی در کسب‌وکار داشته باشند یا مالکیت به صورت مساوی میان آن‌ها تقسیم شده باشد.
در شرکت‌ها، مفاد قرارداد باید با در نظر گرفتن نقش اعضای هیات‌مدیره و حقوق رای مرتبط با سهام شرکت تنظیم و بررسی شود. در شراکت نیز قرارداد می‌تواند ترتیبات مدیریتی متفاوتی از قواعدی تعیین کند که در حالت عادی بر روابط میان شرکا حاکم خواهند بود.
هدف این است که پیش از بروز اختلاف درباره اینکه چه کسی اختیار اتخاذ یک تصمیم را داشته است، حدود اختیارات و مسئولیت‌ها به روشنی مشخص شوند.
تغییرات در مالکیت و خروج از کسب‌وکار
روابط تجاری ممکن است در طول زمان تغییر کنند. یکی از مالکان ممکن است تصمیم بگیرد سهم خود را بفروشد، بازنشسته شود، فرصت شغلی دیگری را دنبال کند یا مالکیت خود را به شخص دیگری انتقال دهد. فوت یا ناتوانی یکی از مالکان نیز ممکن است سایر مالکان را ناگزیر کند که به صورت پیش‌بینی‌نشده درباره سهم او در کسب‌وکار تصمیم‌گیری کنند. مدیریت این شرایط زمانی بسیار ساده‌تر خواهد بود که طرفین از پیش درباره فرایند انجام آن‌ها توافق کرده باشند.
قراردادهای سهام‌داران و شرکا می‌توانند نحوه انتقال سهم یا منافع مالکانه، شرایطی را که سایر مالکان بر اساس آن فرصت خرید سهم فرد خارج‌شونده را خواهند داشت و روش ارزش‌گذاری سهم او را مشخص کنند. در مورد مشارکت‌ها، اگر شرکا درباره این مسائل توافق دیگری نکرده باشند، قوانین انتاریو ممکن است در پی فوت یا خروج یکی از شرکا، پیامدهای حقوقی مهمی به دنبال داشته باشند.
بنابراین، پیش‌بینی شرایط خروج یکی از مالکان، بخشی از برنامه‌ریزی برای تنظیم روابط میان صاحبان کسب‌وکار است.
بن‌بست در تصمیم‌گیری، اختلافات و پایان روابط تجاری
هر اختلاف نظری نباید به پایان رابطه تجاری منجر شود. با این حال، برخی اختلاف‌ها از طریق فرایندهای عادی تصمیم‌گیری قابل حل نیستند.
این موضوع به ویژه در کسب‌وکارهایی اهمیت دارد که دو مالک، سهمی برابر دارند و هیچ‌یک نمی‌تواند بدون موافقت دیگری تصمیم مهمی بگیرد. قرارداد سهام‌داران یا مشارکت می‌تواند مشخص کند که اگر فرایند توافق‌شده برای تصمیم‌گیری دیگر به نتیجه نرسد، چه اقداماتی باید انجام شود.
قرارداد مانع بروز اختلاف نمی‌شود، اما می‌تواند مشخص کند که در صورت مختل شدن روند عادی تصمیم‌گیری، طرفین چه اقداماتی را باید یا می‌توانند انجام دهند. همچنین، در صورت لزوم، می‌تواند سازوکاری برای خروج یکی از مالکان یا پایان دادن به رابطه تجاری پیش‌بینی کند.
تجربه ما در زمینه دعاوی تجاری بر نحوه تنظیم این بندهای قراردادی تاثیر می‌گذارد. اختلافات میان صاحبان کسب‌وکار اغلب به مسائلی مربوط می‌شوند که هنگام شکل‌گیری رابطه تجاری به اندازه کافی روشن نشده‌اند؛ از جمله مالکیت، حدود اختیارات، انتظارات مالی یا اقداماتی که قرار بوده در صورت ناتوانی طرفین از ادامه همکاری انجام شود.
اگر اختلافی از قبل شکل گرفته باشد، تیم دعاوی تجاری ما نیز به سهام‌داران، شرکا و کسب‌وکارها در زمینه اختلافات مربوط به مالکیت و روابط تجاری مشاوره حقوقی ارائه می‌دهد و از حقوق و منافع آن‌ها دفاع می‌کند.
اطلاعات بیشتر درباره دعاوی تجاری
با وکلای کسب‌وکار ما مشورت کنید
اگر قصد دارید با افراد دیگری وارد یک رابطه تجاری شوید یا به اصلاح قرارداد موجود میان صاحبان کسب‌وکار نیاز دارید، برای بررسی شرایط و توافق پیشنهادی خود با موسسه حقوقی انگلوب تماس بگیرید.